เป็นความรู้สึกประหลาดดีแท้ที่หลังจากฉันได้อ่านหนังสือจบในขณะที่นั่งบนรถเมล์
แทบอยากจะกลับบ้านแล้วเขียน blog ถึงเรื่องนี้ ถึงแม้ฉันจะไม่ค่อยมีอ่ะไรจะพูดก็เถอะ
บรรยายไม่ถูก หลังจากที่ได้อ่าน
แต่ลึกๆแล้วเข้าใจ บ้างไม่เข้าใจบ้าง
แต่ก็ต้องซ้ำอีกรอบเพื่อความเข้าใจมากขึ้นอีก
(ก็หน้าแรกเล่นบอกว่าเพื่ออรรถรสควรอ่านมากกว่า 3 ครั้ง)
ไม่รู้จะบอกว่าไง แต่ส่วนตัวแล้วชอบอ่านหนังสือของคุณปราบดา หยุ่น
แม้ว่าจะรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แล้วคิดในใจ โอ้ย คิดได้งายยเนี่ย
เรื่องที่อ่านก็อ่านไปแค่ 3 เล่ม คือ
ความน่าจะเป็น ชิทแตก ความน่าจะเป็นบนเส้นขนาน 1 (เขียนร่วมกับคุณวินทร์ เลียววาริณ)
ชอบ แม้จะมึนๆ โดยเฉพาะชิทแตก (มันชิทแตกจริงๆ)
ส่วนแพนด้า ต้องไปหามาอ่านเร็วๆนี้
ส่วนเรื่อง ฝนตกตลอดเวลา
โอ้ย ชอบจริงๆ
(นี่แหละที่จะบอก)
คนเรามีเหตุผลของตัวเอง ไม่เชื่อลองอ่านสิ
สำหรับเราสัมผัสได้ถึงความเหงาและความรักหนะ
บอกไม่ถูก
(ขอโทษนะไม่มีสาระอะไรอีกแล้ว)
เผื่อว่าใครสนใจ ลองอ่านเรื่องย่อดู
แต่จะบอกว่า ตอนเราอ่านหนะ ไม่ค่อยได้อ่านเรื่องย่อหรอก อาจจะทำให้งงซะเปล่าๆ
ค่อยๆให้เรื่องมันเผยไปดีก่า
อ้างอิงจาก
ฝนตกตลอดเวลา www.typhoonbooks.com
โดย ปราบดา หยุ่น
นวนิยายขนาดสั้นเกี่ยวกับชายคนหนึ่งที่ตื่นมาในที่แปลกปลอม และจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน เขาเรียนรู้ว่าเขาตื่นขึ้นมาในห้องของโรงแรม ชื่อ "สมานภพโมเต็ล" และบรรยากาศภายนอกโรงแรมชุ่มฉ่ำเพราะฝนโปรยปรายลงมาสม่ำเสมอ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด นับจากการตื่นครั้งนั้น เขาต้องเผชิญกับเหตุการณ์หลายเรื่องที่ค่อยๆ ทำให้เขารู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง และเธอคนนั้นเองที่ทำให้เขารู้จักตัวเองมากขึ้นไปด้วย
"ฝนตกตลอดเวลา" เป็นนวนิยายลำดับที่ 3 ของปราบดา หยุ่น
เนื้อหาโดยกว้างๆ เกี่ยวกับความตาย ความรัก และความสัมพันธ์ข้ามมิติระหว่างคนสองคนที่มีความหมายมากมายต่อกันและกัน
* พูดถึงคุณปราบดา ก็นึกขึ้นมาได้ว่า แหมไอเราก็เคยเจอคนดังกะเค้าเหมือนกันแฮะ แบบใกล้ชิด
อ่า เล่าๆ จำได้ว่าตอนนั้น ชมรมหนึ่งใน ร ร เชิญ ปราบดา มาบรรยายเกี่ยวกับหนังสั้น
ไอเราก็ โหยอยากจะเจอ ก็ไป ปรากฎว่า พวกเด็ก stuff ชมรมนั้นบอกว่าไม่ให้คนนอกเข้าฟัง
ตอนนั้นในใจก็คิด แม ง่ แล้วจะเชิญมาทำแป๊ะ อาไร คนอื่นเค้าก็อยากฟังเหมือนกันนะ
เลยต้องรอจนเค้าบรรยายเสร็จ แล้วก็เข้าไป พูดไรกับเค้าไม่รุ้จำไม่ได้แระ แต่ขอลายเซ็นแน่นอน
ใส่กระดาษอื่น 555+
แล้วก็ได้ถ่ายรูปด้วย เย้ๆ ยืนแนบชิด ติดแขน(เสื้อ) ซึ่งปัจจุบันก็ยังไม่ได้รูปนั้น เพราะตามหาน้องคนถ่ายไม่ได้เจอ เอิ้กๆ
อ๋อ จะบอกว่าไง ปราบดา ตัวจริงดู *กรุ่มกริ่ม* อืม นี่ แหละ คำนี้แหละ กรุ่มกริ่ม
แต่ก็ดูสบายๆ
แต่ว่า ที่เล่ามานี้ไม่เกี่ยวกับที่เราชอบหนังสือของเค้านะจ้ะ บ่เกี่ยวกัน
หนังสือก็ส่วนหนังสือ คนก็ส่วนคน
ส่งเสริมการอ่านหนังสือกันน้ะจ้ะ
