บางทีคนเราก็แปลกมาก ที่คิดสับสนกับการทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ วกวนไม่รู้จบ
กับสิ่งที่ทำไปแล้ว แต่เรายังตัดใจคิดว่า เอ ถ้าเราไม่ทำอย่างนั้น
แต่นั่นแหละ เราก็ยังไม่รู้ว่ามันจะเป็นอย่างไรอยู่ดี
...
เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา ฉันลาออกจากงาน เป็นความคิดที่ปัจจุบันทันด่วน
หลายคน ทั้งหัวหน้าและเพื่อนก็ทัดทานไม่ให้ไป
คำพูดหลายๆคำของท่านๆ เป็นจริง
พี่เขาว่า "เธอหนะ วู่วาม" ออกไปก็เป๋ ในที่นี่หมายความว่า
ฉันเองออกไปก็ไม่รู้จะมุ่งไปทางไหน
ความเป็นจริงก็คือ ฉันจิตหวั่นไหวพร่าไปหมด
ออกมาแล้ว ก็ยังจิตตกว่า เอ กูจะไปทำไรวะ
ทั้งที่ก่อนจะทำ คิดเสียดิบดี
บางทีคนเรามันก็เป็นเสียอย่างนี้ บางทีก็นึกคิด
เอ้ะ กูไม่น่าทำอย่างนี้เลยหนา ตอนนั้นออกเพราะอะไรนะ
...
แต่วันคืนกำลังคลืบคลานผ่านพ้นไป มีคำบางคำที่ว่า
คิดไปแล้วได้อะไรขึ้นมา ก็คงไม่ได้กลับไปทำงาน
พี่หมีพูดถูกที่ว่าคิดแล้วได้อะไร แต่ฉันนี่สิ หยุดคิดได้ยาก
..
วันนี้ได้ย้อนกลับไปที่ทำงานอีกครั้ง สามวัน นี่นานอยู่
เหมือนเป็นที่ๆไม่ได้มามานาน
ไปงานแต่งงานของพี่ที่ทำงาน เหมือนก็ได้เจอพวกพี่ๆเป็นครั้งสุดท้าย
รอยยิ้มทั้งหมด ฉันก็มีความสุข
นั่งรถกลับพลางนึกถึงหน้าพวกพี่ๆ(โดยเฉพาะพี่อ่ำเจ้าของบริษัท)
คิดแล้วก็ยิ้มกับตัวเอง ว่า
เออ ตอนนี้ถึงไม่อยู่ที่นี่ แต่อะไรมันก็ย้อนกลับไปไม่ได้
จะนึกเสียใจไปก็ใช่เหตุ คิดเสียว่า ดีซะอีก ได้มารู้จักกัน
คนเราเกิดมาเพียงพานพบหน้า ได้ทำบางอย่างร่วมกัน
...
ชีวิตพวกเขาก็ต้องเดินต่อไป ฉันก็จักต้องเดินต่อไป
ฉันก็ตั้งใจจะเดินต่อไป
(แม้ว่าจะกำลังจะหลงๆ แต่กำลังควบคุมให้ตัวเองมีสมาธิมากที่สุด)
ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองเก่ง แต่มีคนบอกว่า "เธอหนะเก่ง"
จะมั่นใจสักครั้ง ภูมิใจกับตัวเองบ้าง
เพราะพี่อ่ำบอกว่า
"ถ้าเราชอบเราต้องทุ่มเทให้กับมัน อย่างจริงจัง"
...
หนูจะจำไว้เยอะๆคะพี่
emn
