*
วันนี้หลังจากตื่นสาย เพราะกายมันไม่อยากจะลุก อาบน้ำอาบท่า
ใช้ไหมขัดฟันแล้วเลือดกบปาก
ส่งกระจกดูหน้าตัวเอง
"หน้าผากลอกแฮะ" ฉันคิด
จึงไปหยิบครีม ที่ไม่ได้ทามานานมาก (ไม่รู้ด้วยนะว่าเสียหรือยัง)
ที่เป็นของฝากจากเพื่อน เรียกกันว่า ครีมรกแกะ แค่ชื่อก็ดูขนลุก
อย่างน้อยมันก็คงทำให้หน้าไม่แห้งขึ้นนิดนึง
ก็เลยเอามาทาทั่วหน้า
ในจังหวะที่เปิดผมหน้าม้าเพื่อทาครีมนั้น ฉันสังเกตเห็น แผลๆหนึ่ง
เป็นแผลที่ไม่ได้เห็นมานาน คงเป็นเพราะฉันไว้หน้าม้ามานานมากหลายปีดีดัก
หรือเพราะฉันไม่ได้สังเกตมันเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา
นั่นคือ แผลเป็นจากการเป็นอีสุกอีใสเมื่อครั้งยังสมัยประถม
แผลนั้นก็ชัดเอาการ ตรงกลางหน้าผากพอดี เหมือนแฮรี่ พอตเตอร์
ทำให้นึกขึ้นได้ว่าเรามีแผลนี้จริงๆนะ
แปลกใจที่ลืมไปแล้ว อาจเป็นเพราะตอนเวลาส่องกระจกหลังอาบน้ำ ฉันมักไม่ใส่แว่น
อะไรมันก็ลางๆเลือนๆ ไม่ได้สังเกตอะไร
*
เหตุผลสำหรับหน้าม้า นอกจากปิดหน้าผากเถิกแล้ว อีกข้อนึงก็คงเป็นปิดแผลเป็นหล่ะกระมัง
ฉันนึกไม่ถึง หรือฉันอาจไม่เคยคิด แต่หน้าม้าก็ปิดบังได้อย่างแนบเนียน
จนกลายเป็นแผลที่ลบจากความทรงจำ
แต่มันคงอยู่ตรงนั้นเสมอ
เหมือนความทรงจำที่ถูกฝังไว้อย่างแนบเนียน
แต่หากเมื่อวันใด เราเกิดบังเอิญเห็นมัน ตะกายขึ้นมาจากหลุมความทรงจำ
เมื่อนั้นเราอาจตระหนก หรือแปลกใจ หรืออาจแค่เฉยๆ
เพราะว่าเราได้ลืมมันไปเสียแล้ว เวลาที่ทำให้เราได้ชินชากับเรื่องมากมาย
เวลาที่ทำให้ลืมแผลเป็น ที่แม้ว่าเราจะปกปิดอย่างไร มันก็ยังอยู่ตรงนั้น
หากเป็นเรื่องเจ็บปวด ความเจ็บหายไปแต่มันยังอยู่ที่นั่นเสมอ
จนกว่าเราจะเห็นไม่ร้ายแรงอะไรนัก
...
แต่สำหรับสิ่งนี้ แค่แผลเป็นเก่าๆ ที่ถูกหน้าม้าปิดเสียมิด
จนลืมไปเลย