28 days later ของผู้กำกับ Danny Boyle

วิจารณ์หนังตามจิตวิทยาสังคม

***ป.ล. มันอาจจะดูป่วยๆนิดหน่อย ก็ทำส่งอาจารย์นี่ แต่ไหนๆก็ทำแล้ว

อ่อ spoil นะจ้ะ

ข้าพเจ้าขอเล่าเรื่องพร้อมยกทฤษฎีที่เกี่ยวข้องไปเลย เรื่องราวของ 28 days later คร่าวๆมีอยู่ว่า กลุ่มพิทักษ์สัตว์เข้าไปช่วยลิงชิมแปนซีที่ถูกทำการทดลอง แม้ถูกเตือนแล้วว่าลิงเหล่านี้ติดเชื้อ แต่ก็ไม่เชื่อจึงปล่อยออกมาและติดเชื้อจากลิงนั้น ในเรื่องผู้ดูแลแลปบอกว่า เชื้อนั้นคือเชื้อความรุนแรง โดยตอนที่เปิดเรื่องเราจะเห็นลิงถูกมัดให้ดูภาพความรุนแรงซ้ำๆ จนเกิดเชื้อ ความรุนแรง (rage) ซึ่งก็ตรงกับเรื่องของการวางเงื่อนไขให้ลิงรับภาพความรุนแรงซ้ำๆ ทำให้มีความก้าวร้าวจนติดเชื้อความรุนแรง ในหนังนั้นคงไม่ได้หมายถึงเชื้อจริงๆแต่หมายถึงความรุนแรงอันเกิดจากมนุษย์ มนุษย์ทำให้เกิดความรุนแรงและสุดท้ายมันก็ย้อนกลับมาหาเราเอง

28 วันให้หลัง จิม คนส่งเอกสารที่โดนรถชน ตื่นขึ้นมาภายในโรงพยาบาล เมื่อเดินออกมา เค้าไม่พบใครเลย ทุกๆที่มีแต่ความว่างเปล่า เค้าได้แต่ร้อง Hello Hello ลอนดอนมีแต่ความว่างเปล่า จนจิมเดินมาถึง บริเวณที่มีติดประกาศไว้อาลัยให้คนตายหรือประกาศหาคน จิมเริ่มจะรู้แล้ว เราสามารถเห็นว่าจิม ช็อก ตกใจ และกลัว ที่พึ่งสุดท้ายก็คงเป็นโบสถ์ แม้ในเรื่องไม่ได้กล่าวว่าทำไมต้องเดินเข้าไปในโบสถ์ด้วย แต่ข้าพเจ้าคิดว่า ที่พึ่งสุดท้ายในยามที่มนุษย์เกิดภาวะเคว้งคว้าง ศาสนายังเป็นที่พึ่งของเราได้เสมอ มนุษย์ต้องการสิ่งยึดเหนี่ยว เมื่อจิมเข้าไปในโบสถ์และพบกับศพและบาทหลวงที่ติดเชื้อ (จะเรียกว่าซอมบี้ก็ยังไม่ถูกทีเดียว เพราะสาเหตุและลักษณะก็ไม่เหมือนซะทีเดียว) ในขณะที่จิมวิ่งหนีเหล่าผู้ติดเชื้ออย่างไม่คิดชีวิต มาร์กและเซลีน่า ได้เข้ามาช่วยไว้ นำจิมไปยังที่พักและอธิบายทุกอย่างให้จิมฟัง จิมอยากจะกลับบ้านไปหาพ่อแม่ แต่มาร์กบอกว่าพ่อแม่ของจิมคงตายแล้ว จิมรั้นจะไปหาพ่อแม่ มาร์กจึงสัญญาว่าจะพาจิมไปวันรุ่งขึ้น

· พฤติกรรมที่มาร์กและเซลีน่าช่วยจิมนั้น เกี่ยวกับเรื่อง Genuine Altruism เมื่อเกิด empathy การเข้าถึงใจ มาร์กและเซลีน่าคงเกิดความเห็นใจจิม ที่นอนหลับและวันหนึ่งก็ต้องมาพบเรื่องร้ายๆแบบนี้ ซึ่งความจริงไม่ต้องช่วยก็ได้ จิมจะไปก็ไม่เห็นต้องห้าม แต่มันคงโหดร้ายเกินไปที่จะให้จิมไปเมื่อรู้ว่าต้องไม่รอดแน่ๆ และไม่จำเป็นเลยที่เค้าสองคนต้องไปส่งจิมที่บ้านพ่อแม่ที่ยังไงก็ไม่น่าจะมีชีวิตอยู่ เพราะการออกข้างนอกมันอันตรายมากในยามที่มีแต่พวกติดเชื้อเพ่นพ่านไปทั่ว แต่พวกเขาก็ยังช่วยจิม นอกจากนี้ที่พวกเขาช่วยจิมก็คงเป็นเพราะ ตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน

เมื่อไปถึงบ้านจิม จิมได้พบพ่อแม่นอนตายอยู่บนเตียง โดยเป็นการกินยาฆ่าตัวตาย เรื่องร้ายๆเรื่องที่สองที่จิมเจอ นอกจากการตื่นมาเจอเมืองว่างเปล่ามีแต่พวกติดเชื้อ ตอนนี้พ่อแม่เค้าก็ตายเสียแล้ว สภาพจิตใจของจิมในตอนนั้นย่ำแย่กว่าเดิม แม้จะไม่แสดงออก คืนนั้นทั้งสามค้างคืนที่บ้านนั้น กลางดึกจิมตื่นมาเพื่อระลึกถึงพ่อแม่ ในระหว่างที่ดูวีดีโออยู่นั้น ผู้ติดเชื้อกับบุกเข้ามา เคราะยังดีที่มาร์กและเซลีน่ามาช่วยได้ทัน แต่...มาร์กถูกกัด เซลีน่าพุ่งเข้าฆ่ามาร์กทันที เพราะเชื้อจะทำให้คนนั้นมีอาการภายใน 20 วินาที ในภาวะอย่างนี้มนุษย์มีภาวะที่ต้องอยู่รอดโดยการเข่นฆ่าศัตรู แม้ว่ามาร์กจะเป็นเพื่อนของเซลีน่า แต่เธอก็ลังเลไม่ได้ เซลีน่าเชื่อว่า staying alives as good as it gets การมีชีวิตอยู่นั้นดีที่สุดแล้ว

จิมและเซลีน่าเดินทางมาจนเห็น ไฟกระพริบที่ตึกๆหนึ่งจึงตัดสินใจไปที่นั่น พวกเขาได้พบพ่อลูกคู่หนึ่ง แฟรงค์และฮานนาลูกสาว ซึ่งก็แสดงอาการดีอกดีใจมากที่ได้พบจิมและเซลีน่า เซลีน่าบอกจิมว่าพ่อลูกคู่นี้สิ้นหวังและต้องการพวกเรามากกว่าเราต้องการเขาซะอีก และคิดว่า พวกเขาจะทำให้ช้าลง และถ้าเป็นอย่างนั้นเธอก็คงจะทิ้งไว้ข้างหลัง แต่จิมไม่คิดเช่นนั้น จะเห็นได้ว่า เจตคติสำคัญของเซลีน่าคือการมีชีวิตอยู่ ทำยังไงก็ได้ให้รอดชีวิต วันต่อมา แฟรงค์ให้ฟังสัญญาณวิทยุเป็นประกาศของทหารว่า มีคำตอบของการติดเชื้อ และเชื้อเชิญให้ผู้รอดชีวิตทุกคนเข้ารวมกลุ่มกับพวกเขา แฟรงค์ชักชวนให้จิมกับเซลีน่าไปด้วยกัน พร้อมกับยอมรับว่า บางทีเค้ากับลูกคงต้องการจิมและเซลีน่ามากกว่าเสียอีก เซลีน่าโต้แย้งแฟรงค์ต่างๆนาๆ ว่าไม่ควรจะไป เราอาจจะตายก็ได้ หรือตายที่นี่ ฮานนากล่าว และบอกอีกว่า ไม่มีฝ่ายไหนต้องการฝ่ายไหนมากกว่ากัน แต่พวกเราต้องการกันและกัน We need each other. พวกเขาตัดสินใจเดินทางไปด้วยกัน ในตอนที่พักระหว่างทาง เซลีน่าบอกกับจิมว่า เธอคิดผิดไปที่ว่าการมีชีวิตรอดนั้นดีที่สุดแล้ว ความตายไม่มีความหมายกับแฟรงค์กับฮานนาเลย เพราะพวกเขามีกันและกัน ในคืนนั้นจิมฝันร้ายว่าตื่นมาแล้วไม่พบใคร เค้าได้ ตะโกน Hello Hello Hello และทรุดลงร้องไห้ จะเห็นได้ว่าภายในลึกๆของจิมยังมีผลกระทบจากการที่ต้องเจอเรื่องร้ายๆอยู่ จิม กลัวที่จะต้องอยู่คนเดียวและถูกทอดทิ้ง

· อธิบายได้ด้วย Need for Affiliation ความต้องการปฎิสัมพันธ์กับผู้อื่น ในเรื่องนี้ความสำคัญของ Need for Affiliation ที่เห็นเด่นชัดเลย คือ เพื่อความอยู่รอด(ตามมุมมองวิวัฒนาการ) ในอดีตมนุษย์ต้องช่วยกันล่าสัตว์ ทำมาหากิน และปกป้องดินแดน อีกทั้งถ้าอยู่คนเดียวคงอยู่ไม่รอด ถ้าเราถูกทำร้าย ในเรื่องนี้ก็เช่นกัน ถ้าแฟรงค์และฮานนาอยู่หรือจิมกับเซลีน่า อยู่กันเพียงสองคนไม่อาจอยู่รอดได้ และที่แฟรงค์ดีใจที่พบจิมกับเซลีน่านั้นก็เพราะ situational influences on need to affiliation คนเราเมื่ออยู่ภายใต้ความเครียด/วิตกกังว ย่อมอยากอยู่กับคนที่จะต้องประสพกับสถานการณ์เดียวกัน พวกเขาทั้งหมดต่างก็ท่ามกลางพวกผู้ติดเชื้อ ตัวพวกเขาเองที่ไม่ติดเชื้อย่อมอยากอยู่ด้วยกัน นอกจากนี้ยังถึงเป็นพวกเดียวกันอีกด้วย นอกจากนี้การได้มีปฎิสัมพันธ์กับผู้อื่นทำให้เซลีน่าเปลี่ยนทัศนคติ เพราะว่าการอยู่ร่วมกับคนอื่นนั้นมีความสุขกว่ามีชีวิตรอดแบบอยู่ไปวันๆ แต่จิตใจว่างเปล่า จิตใจได้รับความรักความอบอุ่น มองโลกในแง่ดียิ้งขึ้น โลกนี้มีค่าควรแก่การมีชีวิตอยู่ นอกจากนี้การที่ได้อยู่กันอย่างนี้ ยังช่วยลดบาดแผลในใจของ จิมที่พบกับเรื่องร้ายๆ คลาย loneliness ที่มีอยู่ไปได้ แฟรงค์นั้นเหมือนร่มโพธ์ร่มไทรให้ทุกคนได้บรรเทาความกังวลใจไปได้

ทั้ง 4 คน เดินทางไปถึงที่อยู่ตามในประกาศ เป็นค่ายทหารแต่ไม่พบใครสักคนเลย แฟรงค์รู้สึกผิดหวังมาก โชคร้ายที่แฟรงค์โดนเลือดของศพผู้ติดเชื้อหยดเข้านัยน์ตา ทำให้แฟรงค์ติดเชื้อ กระสุนปืนถูกระดมยิงมาที่แฟรงค์ โดยทหารเป็นผู้ยิง จิม เซลีน่า และฮานนา ตามทหารเหล่านั้นไปที่พักพบกับ นายพลเฮ็นรี่ เวสต์ ผู้บังคับการที่นั่น เรื่องดำเนินมาถึงตอนนี้แล้ว ผู้ชมได้แต่แอบหวังว่า ทั้งสามคงจะสงบสักที แต่เปล่าเลย เซลีน่าสะเทือนใจอย่างมากต่อการจากไปของแฟรงค์ (ตอนที่แฟรงค์อยู่ทุกคนโอเค แต่ตอนนี้ไม่แล้ว) ในบ้านที่พวกเขาไปถึงนั้นมีการป้องกันอย่างดีด้วยรั้วลวดหนามและสนามหญ้าที่เต็มไปด้วยกับระเบิด เมื่อมีผู้ติดเชื้อมาพวกทหารก็จะออกไปยิงกันอย่างสนุกสนานราวกับพวกนั้นเป็นผักปลา

จิมก็ไม่ชอบการกระทำอย่างนี้ เพราะมันเหมือนการฆ่ามนุษย์ด้วยกัน ถึงแม้จะเป็นพวกติดเชื้อก็ตามที แต่เวสต์ให้เหตุผลว่า เพื่อความอยู่รอดเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต้องฆ่า ยังไงก็ต้องทำ ไม่งั้นเค้าก็ฆ่าเรา ถ้ามองตามทฤษฏีวิวัฒนาการ มนุษย์ในอดีตก็ต้องต่อสู้กับสัตว์ป่าเช่นเสือ สิงโต ไม่งั้นก็ถูกนำเป็นอาหารจึงต้องป้องกันตัว เพื่อให้ตัวเองอยู่รอด ให้ลูกหลานได้คงอยู่สืบต่อไป นอกจากนี้ในบ้านหลังนั้นยังเลี้ยง เมลเลอร์ ผู้ติดเชื้อไว้คนหนึ่ง (ล่ามโซ่ไว้) โดยเวสต์อ้างว่าเพื่อศึกษาเกี่ยวกับโรคนี้

เป็นพฤติกรรมซึ่งแสดงถึงความป่าเถื่อนของมนุษย์ ที่คิดว่าตนสูงกว่า แม้ในยามอย่างนี้ ก็ยังไม่วาย นอกจากนี้เหล่าทหารยังคงเชื่อฟังเวสต์ แม้มีทหารคนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วยเกี่ยวกับอุดมการณ์ แต่ก็ไม่สามารถโต้แย้งได้นั่นเป็นเพราะ ทหารคนนั้นสถานภาพ stutas ที่ต่ำกว่าเวสต์ และจำเป็นต้องคล้อยตามกลุ่มส่วนใหญ่ และพวกทหารทั้งหมดทำไมถึงยอมอยู่ที่นี่ คอยเป็นลูกน้องของเวสต์เพราะว่า Authority เวสต์มีอำนาจสูง พวกทหารยังยอมคล้อยตาม แม้โดนสั่งให้ทำนู่นทำนี่ อีกอย่างหนึ่งในเรื่องพวกทหารใส่ชุดตลอดเวลา ทั้งที่ในยามอย่างนี้ไม่ต้องใส่ก็ได้ ข้าพเจ้าคิดว่าพวกเขาทำเพื่อรักษา self esteem ของต้วเอง และของกลุ่ม พวกเขาไม่มีอะไรแล้ว ไม่มีจุดหมาย อย่างเดียวที่สามารถรักษาไว้ได้ คืออย่างน้อยก็ยังเป็นทหารนะ เรายังมีหน้าที่ต้องปฏิบัติและเชื่อฟังหัวหน้า จากนี้

นอกจากนี้ ที่พวกทหารทำตามคำสั่ง นั่นก็เพราะ เวสต์สัญญาว่าจะหาผู้หญิงให้ จึงออกประกาศดังกล่าว ผู้หญิงเป็น Motivation ของทหารเหล่านี้ ให้มีความหวังที่จะอยู่ โดยเวสต์กล่าวว่า เพราะทหารที่เหลือสิ้นหวัง เพราะไม่มีอนาคต จึงต้องมีแรงจูงใจ เพราะผู้หญิงหมายถึงอนาคต ถ้ามองตามจิตวิทยาวิวัฒนาการจะเห็นว่า เวสต์เห็นว่าเมื่อทุกอย่างสิ้นสุด ที่ๆพวกเขาอยู่นั้นจะเป็นแหล่งอารยธรรม และผู้หญิงนั้นก็คือ ผู้ให้กำเนิด ที่เป็นผู้สืบพันธุ์ ให้กำเนิดทายาท นอกจากนี้ถ้ามองตามทฤษฏีของฟรอยด์ มนุษย์นั้นทำอะไรด้วยแรงขับดันทางเพศ สันดานดิบของมนุษย์ มนุษย์มีความกำหนัด ผู้หญิงจึงมีความสำคัญต่อชายเหล่านี้อย่างมาก

เมื่อผู้หญิงนั่นก็คือ เซลีน่าและฮานนา มีความสำคัญต่อชายเหล่านี้มาก จึงเปรียบเสมือนทรัพยากรสำคัญของกลุ่ม เมื่อมีทหารคนหนึ่งและจิม ที่ไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน จึงถูกกำจัดออกไป โดยถูกนำไปฆ่า เราอธิบายเรื่องนี้โดย The Realistic Conflict Theory อคติจากความขัดแย้งระหว่างกลุ่มในการแข่งขันเพื่อแย่งทรัพยากรที่มีจำกัด นำมาสู่การใช้ความรุนแรง ในที่นี้ จิม ย่อมไม่เห็นด้วยกับการนำ เซลีน่าและฮานนามาเป็นทรัพยากรกองกลาง(เหมือนอีตัวนั่นเอง) เนื่องจากจิมก็ไม่เหลือใครแล้วเหมือนกัน จิมจึงต้องถูกกำจัดออกไปพร้อมกับทหารที่ไม่เห็นด้วย (เนื่องจากจะเป็นตัวขัดขวางไม่ให้พวกทหารได้ใช้ทรัพยากรที่มีอยู่) จิมนั่นรอดจากการถูกฆ่ามาได้จึงหนีไป

ในระหว่างนั้นพวกทหารก็พยายามให้บังคับให้เซลีน่าและฮานนาแต่งตัวเพื่อมาปรนเปรอพวกเขา เสียงไซเรนที่ ค่ายทหารเก่าได้ดังมา เวสต์และทหารอีกคนจึงไปดู จิมจัดการฆ่าทหารได้หนึ่งคน จากนั้นเขาจึงบุกไปที่บ้าน โดยขั้นแรก ไปปล่อยเมลเลอร์ก่อน เมื่อถูกปล่อยเมลเลอร์ก็วิ่งหน้าไล่ฆ่าทันที ความจริงนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าผู้ติดเชื้อนั่นยังมีสามัญสำนึกอยู่ เพราะเมลเลอร์วิ่งไล่ฆ่าคนในบ้านก่อน คนในบ้านซึ่งปฏิบัติต่อเขาอย่างสัตว์ อาจจะมีความแค้นก็เป็นได้ จากนั้นจิมก็วิ่งไล่ฆ่าทหารเหมือนกันพร้อมกับตามหาฮานนาและเซลีน่า ในที่สุดจิมก็เจอ จิมเข้าไปฆ่าทหารอย่างโหดร้าย พยายามจะพ่นเลือดใส่เหมือนเป็นผู้ติดเชื้อ และควักตาทหารนั่นซะ

ที่จิมมีความก้าวร้าวนั่นเป็นแบบ Hostile/affective Aggression : ความก้าวร้าวที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความโกรธ และเป็นพฤติกรรมที่ตอบสนองความพึงพอใจในต้วมันเอง (เพื่อความสะใจหรือเพื่อระบายความโกรธ) ในที่นี้ จิม มีความแค้นกับทหารพวกนี้ที่มีความคิดถ่อยๆ และทำร้ายเพื่อนของเขา นอกจากนี้ จิมยังถูกทำร้ายรุนแรงก่อน นั่นคือการจะถูกนำไปฆ่า เกี่ยวข้องกับ Direct Provocation : เมื่อมีคนก้าวร้าวใส่เราก่อน เมื่อถูกทำร้ายด้วยเหตุไม่สมควร โดยเฉพาะเมื่อเราคิดว่าผู้กระทำมีเจตนา คนเรามีแนวโน้มที่จะตอบกลับไปรุนแรงพอๆกัน หรือแรงขึ้น จิมก็เหมือนกัน จึงต้องทำอย่างนั้น ซึ่งความรุนแรงที่จิมทำก็มีปัจจัยหลายอย่าง - ความแค้นที่พวกทหารพวกนี้ทำอย่างนี้ ที่ออกประกาศทางวิทยุก็เหมือนการหลอกพวกเขามานี่เอง ไม่มีคำตอบเรื่องการติดเชื้อ ทั้งยังหลอกเอาผู้หญิงมาเป็นนางบำเรอ - ต้องการไปช่วยเซลีน่าและฮานนา ซึ่งเหมือนที่ยึดเหนี่ยวในใจของจิม อีกทั้งจิมยังรักเซลีน่าอีกด้วย เนื่องจากจิมนั้นลึกๆกลัวการถูกทอดทิ้ง ไม่อยากอยู่คนเดียว ซึ่งเป็นผลจากความสะเทือนใจที่ตื่นมาแล้วพบกับเรื่องร้ายๆและเสียพ่อกับแม่ไป จึงต้องทำทุกทางให้ได้พวกเธอคืนมา

ทั้งสามพยายามหนีออกไป เวสต์ซ่อนอยู่ในรถและยิงจิม ฮานนาขึ้นไปขับรถ ถอยรถไปให้เมลเลอร์ดึงจิมไปฆ่า จากนั้นทั้งสามขับรถผ่านที่ล็อกออกไป 28 วันให้หลัง จิมตื่นมา และพบว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ เขาพบเซลีน่านั่งเย็บจักร ฮานนาวิ่งเข้ามาบอกว่าเธอได้ยินเสียงเครื่องบิน ทั้งสามช่วยกันเอาผ้าออกไปปู ซึ่งมีข้อความว่า Hello จากนั้นเรื่องก็จบ ทิ้งท้ายให้เราคิดเองว่าทั้งสามจะได้รับการช่วยเหลือหรือไม่

ความจริงแค่ถ้าทุกคนอยู่ร่วมกันตั้งแต่ตอนแรกก็ไม่ต้องเข่นฆ่ากันแล้ว แต่การที่มีความต้องการถ่อยๆ หาผู้หญิงมาบำเรอ ทำให้พวกทหารเหล่านั้นมาถึงจุดจบ เหมือนอย่างที่เวสต์บอกว่า ความจริงแล้วตอนนี้เราก็กลับสู่ภาวะปกติอยู่แล้ว ผู้ติดเชื้อไล่ฆ่าคน ก็เหมือนที่ผ่านมา ก่อนหน้านี้ ผู้คนฆ่าคนด้วยกัน people killing people สุดท้ายมันก็ย้อนกลับมาสู่เรา ความรุนแรงทำให้เกิดเชื้อ (ที่ไม่มีตัวตน มันก็แค่มนุษย์ฆ่ากันเอง) หนังต้องการจะบอกเราว่า ไม่มีเชื้ออะไรที่ร้ายเท่าความรุนแรงป่าเถื่อนของมนุษย์หรอก ถ้าเราอยู่กันสันติเสียได้ ก็คงไม่ต้องฆ่าฟันกันโลกก็คงจะสงบสุขกว่านี้มากทีเดียว และเราควรมีกันและกัน รักกันไว้ดีที่สุด แล้วเราก็จะมีชีวิตอยู่ได้ การที่พยายามอยู่โดยฆ่าฟันผู้อื่น สุดท้ายก็ไม่มีความสุขนั่นเทียบไม่ได้กับการอยู่ร่วมกับผู้อื่น ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน เพราะว่าบนโลกใบนี้ เราต้องการกันและกัน We need each other.

Citizen Kane ของ ผู้กำกับ Orson Walles

ว่ากันว่าไม่ว่าเมื่อไรที่มีการจัดอันดับหนัง มักจะอยู่ใน 100 เรื่องหนังดีที่สุดในโลกเสมอ

เลยต้องหามาพิสูจน์

เนื่องจากพอรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้มาพอสมควร ก็ดูแบบตั้งอกตั้งใจ (มาก)

ก็ด้านภาพดีมาก เป็นขาวดำจัดแสงเยี่ยม ค่อยข้างออกแนวฟิลม์นัวร์ คือคอนทรัสในภาพสูง

ใช้ภาพแบบ low key (ไม่ใช่ โลกีย์นะ หึๆ)

ตัวภาพมีการจัดภาพได้ดีมาก โดยเน้นการให้ความชัดลึกของภาพ คือหลายฉากดีเลยอ่ะ

ลึกสุดๆ เช่นมองไปในภาพจะเห็นความลึกซึ่งอาจใช้ประตู หรือกระจก เพื่อเพิ่มความลึกให้กับภาพ

*ก็เพราะภาพยนตร์นั้น เป็น 2 มิติ คนทำหนังก็มีหน้าที่ให้มันดูเป็น 3 มิติ อืม โดยการจัดองค์ประกอบภาพโดยใช้หลักต่างๆ

มาต่อ ด้านการเล่าเรื่อง (spoil ไม่มาก)

สำหรับเราเล่าเรื่องดี แต่ดูแล้วไม่สนุก (หรือว่าตอนนี้ สมองไม่รับก็ไม่รู้) จริงอยู่แล้วได้รับรู้เรื่องราวชีวิตของ

Kane ซึ่งเป็นนักหนังสือพิมพ์ ชีวิตของเค้า ซึ่งการเล่าก็ค่อยๆเปิดให้เรารู้

พร้อมกับการตามหาคำว่า Rosebud (ซึ่งเป็นคำที่เคนพูดก่อนตาย)

เพิ่มจากตอนแรกที่เปิดมาเหมือนเป็นสารคดีข่าว เป็นการปูพื้นก่อน

หนังดีในแง่ของภาพและ rhythm ในการตัดต่อ ดูแล้วไม่ขัด

แต่ว่า สำหรับเราคิดว่า เป็นหนังดีแต่ ไม่ค่อยจะปลื้มเท่าไหร (ซะงั้น)

เนื่องจากแนวทางที่ค่อนข้างเป็นหนังสมัยก่อน ซึ่งแม้ว่าดูหลายเรื่องแล้ว ก็ยังไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร

หนังดี จริงๆ แต่คนเราก็มีสิทธิ์คิดต่างใช่ ป่ะ

อ่อแม้สุดท้ายแล้ว หนังทิ้งปมให้ขบคิดว่า ตกลง Rosebud คืออะไร (ซึ่งตกลงคืออะไร)

เมื่อวานได้นั่งดู 12 begins แล้วก็รู้สึกว่า นี่มันอะไรกันนี่ (ความจริงก็ยังงงๆนิดหน่อย)

ตอนที่รู้ว่า 13 จะได้ทำเป็นหนัง ก็ดีใจที่ว่า เย้ ในที่สุดก็มีหนังแบบนี้ แต่ก็ยังคิดว่า ในเมื่อคนรู้ตอนจบแล้ว( คนที่อ่านการ์ตูนจะยังสามารถ รักษาความสนุกได้อย่างไร ) แต่สรุปแล้วหนังทำได้ดี การเดินเรื่อง สนุก ไม่น่าเบื่อ

เงิน มันมีอนุภาพขนาดนี้เชียวหรือ ที่ทำให้คุณทำอะไรเพื่อมันได้ขนาดนั้น แน่นอนบางคนอาจสงสัย

แต่อำนาจกิเลสของความโลภมันก็พาเราไป

มนุษย์ทุกวันนี้ ต่างจากเมื่อวาน คิดดูสิ เรามีนู่นมีนี่ ว่ากันว่าทำให้เราอยากได้อยากมีไม่รู้จบ

เพราะทุกอย่างกระตุ้นให้เราเป็นอย่างนั้น การโฆษณา สังคม ต่างๆ ต่างพาเราไป

เพราะทุกวันนี้เราต่างอยู่ในสังคมที่แสนป่วยไข้ แม้ว่าอยากจะต้านทานเพียงไหน

แต่มนุษย์ตัวเล็ก อย่างเรา จะทำอะไรได้

แค่ไม่กี่ปี มือถือกลายเปน สิ่งสำคัญที่แม้แต่เด็กประถม ยังต้องมี ตลาดมือถือมือสองเติบโตแสนรวดเร็ว ซึ่งก็แปลว่า มีคนเปลี่ยนมือถือกันเดือนๆหนึ่ง เยอะทีเดียว จากนั้นก็มีมือสอง บางคนก้อซื้อมือสองไป แล้วมันก็ต่อไปเรื่อยๆ

นี่มันโลกแห่ง วัตถุนิยม (materialism)

กลับมาเรื่อง 13* กันต่อ

เหมือนที่กล่าวไปแล้วมันเลยไม่แปลกเลย ที่คนอย่างพระเอก ที่พี่น้อยเล่น (นึกชื่อไม่ออก ท่าจะอัลไซเมอร์แล้วเรา เรียกว่าพี่น้อยละกัน

หลังจากที่ ถูกไล่ออก โดนคนอื่นตัดหน้า ขายของ หนี้สินก็เต็มไปหมด

ก็พวกอิออน ซื้อก่อนผ่อนตามนั่นหละ

เพาะนิสัยแสนแย่ อยากได้อะไร โอ้ย ผ่อน บัตรเครคิต มันก็คือผีดูเลือดเราดีๆนี่เอง

สังคมที่แสนป่วยไข้ คนเราในสังคม จึงป่วยไข้

ว่ากันว่า เรื่อง 13 เกมสยองนี้

มันช่างเป็นเรื่องตลกร้าย คนในโรงขำกัน จริงๆนะ (แต่ก็แค่ช่วงแรกๆ)

ตอนแรกไม่คิดว่า จะออกมาแนวนี้

แต่ดูแล้ว ทำให้คิดได้ว่า สังคม มันฟอนแฟะ ขนาดไหน

กระแสเรียลลิตี้ทีวี ทำให้คนเราถูกมอมเมา (คิดดูสิถ้ามีเกมอย่างนี้จริงๆ แล้วคนที่มาดูหละ...)

เคยได้ยินใครสักคนบอก

ความจริงแล้วทุกคนอาจจะเล่นเกมอยู่ก็ได้ สิ่งเลวร้ายทั้งหลายทั้งปวงที่เกิดขึ้นในสังคม

คนเราอาจจะเล่น 13 อยู่ก็ได้

ยิ่งจำนวนเงินมาก คนเราจะทำสิ่งเลวร้าย ได้เท่านั้น

เงินนี้ คือ พระเจ้า (ในคราบปีศาจจริงๆ)

บ่นไรเนี้ยะเรา แต่ท้ายสุดแล้วแม้ว่าจะเป็นปีศาจ เราก็ไม่อาจปฎิเสธได้ว่า เราไม่ต้องการมัน

พูดได้ไม่เต็มปาก ว่ามีใครบ้าง ไม่ต้องการเงิน สิ่งที่ขับเคลื่อนทุกสิ่ง

แต่อยู่ที่ว่า เราจะหยุดความต้องการนั้นได้มั้ย และเราจะปล่อยให้ไอปีศาจ มันเอาวิญญาณเราไปหรือไม่

โธ่เอ้ย ฉันก็แค่ มนุษย์ป่วยไข้ คนหนึ่ง

ปล. ในที่สุดก็ไม่ได้เขียนเรื่องที่เขียนไว้เมื่อเช้า เฮ้อ ขอทำใจก่อน

เพิ่งดู Munich จบเมื่อตะกี้นี้ เลย

เรื่องความขัดแย้งของ อิสราเอล และปาเลสไตน์ ที่มีมานาน ที่เราก็รู้ๆกันอยู่

ความขัดแย้งที่ไม่มีทางจบสิ้น (ข้อมูลไม่แน่น ไม่อยากพูดมาก เดี๋ยวผิด 55+)

มาถึงเรื่องหนังต่อ ความยาว 3 แผ่น ก็ยาวทีเดียว

หนังว่าด้วยเรื่องของ เหตุการณ์ที่โอลิมปิค ปี 1972 ที่มิวนิค ที่กลุ่มกันยาทมิฬจับ นักกีฬาชาวอิสราเอลเป็นตัวประกัน

ไม่เล่าแระ รู้สึกตันๆ

อ่อ มีประเด็นที่ถูกใจ คือเมื่อ คนคนหนึ่ง ถูกฆ่าไป ก็มีคนอื่นมาแทนที่

ซึ่งอาจเป็นผู้ก่อการร้ายที่ร้ายยิ่งกว่า

สุดท้ายแล้ว ก็ไม่มีวันจะจบสิ้น

มีคำพูดหนึ่งที่อิริค บาน่า พูดกับชาวปาเลสไตน์ ขอนึกก่อน

ประมาณว่า จะเอาดินแดนที่ไม่เคยมีอยู่แล้วตั้งแต่แรกคืนได้อย่างไร

ทำนองนั้น

โอ้ย เขียนไม่ได้ ไม่ได้มีสาระเลย 55+ จบข่าว

เพิ่งได้ดู Crash ชื่อไทย ว่า คน ผวา แต่ก็สมชื่อดี หนัง ออสการ์สาขาภาพยนต์ยอดเยี่ยมปี 2005 ถ้าจำไม่ผิดนะ หนังก็นานแล้ว แต่เพิ่งได้โอกาสเอามาดู

เป็นเรื่องราวของหลายๆเหตุการณ์ที่เชื่อมโยงกัน ความตึงเครียดของคนอเมริกัน หลัง เหตุการณ์ 11 กันยา

เรื่องของการเหยียดผิว เหยียดเชื้อชาติ ไม่อยากเล่า แต่อยากให้ดู ว่าของเค้าดีจริง

ตอนแรกที่ดูๆไป ก็ของขึ้น ทำไมทำงี้วะ

เนื่องจากมีปมกับอเมริกาอยู่แล้ว หลังจากตอนนั้น ดู Bowling For Columbine สารคดีของ Micheal Moore ว่าด้วยเรื่องความรุนแรงของคนอเมริกัน โดยหยิบยกเรื่องที่เกิดขึ้นที่ มีนักเรียนนำปืนไปยิงเพื่อนนักเรียนด้วยกัน นอกจากนี้ก็มีเรื่องที่คนอเมริกันมองคนผิวดำ (นิโกร) ว่าเป็นพวกที่มีความรุนแรง และเป็นผู้ก่ออาชญากรรม คือว่ามองว่าคนผิวดำไม่ดีนั่นแหละ พูดอีกอย่างคือ การเหยียดสีผิว ซึ่งก็มีมานานแล้ว แม้ว่ายุคสมัยจะเปลี่ยนไป หลายคนมองว่าเดี๋ยวนี้ไม่มีการเหยียดผิวแล้ว แต่มันยังมีอยู่ดี เรื่องของการเหยียดสีผิวในอเมริกา บางคนอาจไม่ได้เหยียด หรืออาจจะเหยียดหรือทำเป็นไม่ได้เหยียด ยังไงก็ตาม สหรัฐอเมริกา ได้ชื่อว่าเป็นประเทศที่มีการใช้ความรุนแรง มีการตายด้วยปืน ปีละมากๆ คนอเมริกันเดิมทีก็มีความกลัวอยู่แล้ว หลังจาก 11 กันยา ยิ่งเกิดความกลัวขึ้นใหญ่ ก่อให้เกิดความตรึงเครียด ในจิตใจ ก่อนจะกลับไปเรื่อง crash ต่อ อยากจะบอกว่า อย่าลืมไปหากันมาดูแนะ Bowling For Columbine ไม่คิดจะไปเหยียบเลย USA

กลับมาต่อ หนังทำให้คนดูตึงเครียดด้วยเหตุการณ์ต่างๆ ความตึงเครียด การเหยียดผิว

พยายามไม่เล่า เพราะรู้แล้วไม่หนุกแน่

ดูแล้วก็ โอ้ย ทำไมคนมันเป็นอย่างนี้เนี่ยยย

ไอบ้า

(บอกแล้วของขึ้น)

หนังเล่าเรื่องได้ดี เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นล้วนเป็นเหตุเป็นผล บทดีจริงๆ คิดกันได้ (อยากเขียนได้บ้าง)

โปรดทราบตรงนี้ spoil นะ ยังไม่ได้ดูอย่างอ่านแนะ มีตอนที่ชอบอยู่ ความจริงมันก็จี้ดหลายตอน

แต่ที่ชอบมากในเรื่องนี้คือ มีตำรวจคนหนึ่ง ที่ไม่ชอบคู่หูที่เหยียดสีผิว ซึ่งตัวเค้าเอง ก็คิดดีกับคนผิวดำ พยายามช่วยเหลือ คือเป็นคนดีว่างั้น คนดำคนหนึ่งโบกรถ เขาจึงรับขึ้นไป ตอนแรกๆ คุยกันดีๆ อยู่จากนั้น อยู่คนดำก็หัวเราะขึ้นมา ไอนี่ก็โกรธ จะไล่ลง จากนั้นก็เรื่มทะเลาะกัน อ๋อขอบอกว่า สาเหตุที่คนดำหัวเราะ เค้าไม่ได้หัวเราะตำรวจ แต่ขำเพราะที่หน้ารถมีรูปปั้นเล็กๆ ของนักบุญไรสักอย่าง ซึ่งคนดำคนนี้ก็มีเหมือนกัน จากนั้นเมื่อตำรวจจะไล่ลง ก็มีปากเสียง คนดำพูดว่า รู้มั้ยๆ มีไร ๆ เดี๋ยวจะหยิบมาให้ดู -- หนังเหนื่ยวนำให้คนดูคิดว่า จะต้องหยิบปืนขึ้นมาแน่ๆ จากนั้นเสียงปืนดังหนึ่งนัด ตำรวจยิงคนดำคนนั้น ในมือของคนดำ ถือรูปปั้นเล็กๆ

แม่งสุดตีนอ่ะ ขอเหอะ ไหนว่าเป็นคนดี ไม่ชอบคนเหยียดผิว ที่จริงก็คิดว่าจะหยิบปืนขึ้นมา เพราะว่าคิดว่าเลวไง ขอคิดไว้ก่อน ซึ่งความจริงก็เหยียดไง จบการเปิดเผยเรื่อง

กลับมาต่อ แม้ว่าหนังจะสร้างความ อึน อึน (แปลว่า อึน อธิบายไม่ถูก ศัพท์เฉพาะตัว )

ในหลายๆฉาก ลุ้นแทบตาย หัวใจจะวาย

ท้ายสุดหนังจบให้เราได้คิด แม้ว่าโลกจะโหดร้าย แต่สิ่งที่ทำให้มนุษย์ยังอยู่ได้คือ ความรัก

ฟังดูเน่า แต่มันเป็นอย่างนั้น

หนังตบหัวแล้วลูบหลัง แล้วก็ทำได้ดีมากกกก ท้ายสุดเราก็ยังยิ้มกับมันได้

ยิ้มแม้เราจะรู้ว่า ความเลวร้ายยังมีอยู่ ภายในจิตใจคนยังมีความเกลียดชัง

แต่ถ้าเราเพียงแต่จะหันมา มองกัน

หยุดความโกรธแค้น เราจะมองเห็นคนๆนั้น

เพียงแต่เราไม่มองว่า เค้าผิวอ่ะไร (นึกถึงเพลง love is color blind เลย )

คนที่เราชิงชัง อาจเป็นคนที่ช่วยเราในยามยาก ก็เป็นได้

เอาไปเลย best picture ตอนนี้ไม่สงสัยเลยว่าทำไมมันได้

ตอนนั้นได้ยิน คนในรถไฟฟ้าคุยกัน เรื่องหนังที่ได้รางวัลนี้ ประมาณว่า Brokeback mountain ยังไม่ถึงขั้น มันก็ดีแต่มันก็ไม่ได้ให้อะไร ไม่เหมือน crash

ซึ่งจากการดู crash แล้วเห็นว่าจริง ความจริงเราว่า Brokeback mountain ดีนะ ชอบมากด้วย แต่เมื่อเทียบกันแล้ว มันคนละเรื่อง อาจเป็นเพราะมันคนละประเด็น มันเป็นเรื่องของคนสองคน

ส่วน crash อืม ได้คิดไรเยอะ กระตุ้นเราเยอะ เสนอประเด็นทางสังคมให้ได้คิด

ซึ่งเป็นหน้าที่ของสื่อมวลชล เป็นสิ่งที่หนังพึงมี นอกจากเป็นแค่งานศิลปะอย่างเดียว

ท้ายสุด หนังคลายความ อึน ของคนดูได้บ้าง ไม่ได้ปล่อยให้นั่งคิดจนหัวตัน ดีหน่อยที่มีอะไรปลอบใจ

ไม่เหมือนตอนดู One flew over the cuckoo nest จะบร้า ตาย ทำไมคนมันเป็นงี้เนี้ยยย

จบแบบโอ้ย โอ้ย แกเป็นคนยังไง E พยาบาล แต่ก็เป็นอีกเรื่องที่ดีนั่นแหละ บอกแล้วได้คิด

สรุป ของเค้าดีจริง เอาไปเลย 4 ดาว ครึ่ง 555+

อย่าลืมดูกัน ยอมรับว่าไม่ได้คาดอะไรเลย แล้วดูแล้ว เออ ดีจริง อย่าลืมดู

Crash คน..ผวา

คนผวาจริงๆ มีแต่ความกลัวในจิตใน เฮ้อออ

นี่แหละ โลกแห่งความจริง

ปล. เรื่องแสนจะหม่นเครียด แต่ภาพตอนกลางวันเป็น high key คือ สว่างมาก สวยด้วย สวยจริงๆ