*
มีเรื่องน่าแปลกอยู่อย่างหนึ่งคือ อาการชอบน้อยอกน้อยใจของฉัน
ทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวอยู่บ่อยครั้ง ทั้งที่มีคนพร่ำบอกให้ ว่า เธอหนะยังมีคนที่เป็นเพื่อน
มีคนที่คอยช่วยเหลือ ถ้าเธอนึกว่าเธอโดดเดี่ยว เธอก็มองไม่เห็นพวกเขาหรอก
น่าแปลกที่ฉันชอบมีอาการความเศร้าบังตาอยู่บ่อยครั้ง
จนลืมนึกถึงผู้คนทั้งหลายเหล่านั้น
น่าสงสารหมีที่แม้จะรักฉันมาก
แต่ฉันชอบพูดจาไม่ดีบ่อยครั้ง
แย่เสียจริงๆ
...
เมื่อเช้านี้ ดีใจมากเมื่อเพื่อนรักโทรมาปลุก
"นี่วันก่อนโทรมามีไรหรือเปล่า ชั้นไปสัมมนาหัวหินมา"
ฉันก็เองก็จำไม่ได้โทรไปทำไมหว่า สงสัยคิดถึง
"นี่เดี๋ยวไปกินข้าววันเกิดกัน"
"เลี้ยงเหรออออออ" น้ำเสียงดีใจสุดๆ คุณเพื่อนก็เออออ
ดูเห็นแก่กินนิดหน่อย 555 แต่จริงๆก็ดีใจที่เพื่อนยังจำได้
...
ตอนนี้ก็หางานอยู่มีสัมภาษณ์บ้าง แล้วก็ไม่ได้บ้าง
แต่ก็คงต้องหาต่อไปเน้อะ
...
