กลับมาแล้วตามคำเรียกร้อง (ละมั้ง) ความเดิมจากตอนที่แล้วที่ไปค่ายกับเด็กๆมา พร้อมกับกล้องป๊อกแป็ก (compact ธรรมดาสามัญ) 1 ตัว ถ่ายมา 2 ม้วน เอาภาพไปล้างแล้วก็แสกนเอามาเป็นไฟล์มาให้ดูกัน กล้องตัวนี้ ลองเขียนขอบเลนส์ด้วยสีเมจิกสีเขียวไว้ (พยายามโลโม่ handmade ฮาเลย)
ผลคือ อาจอ่อนไปเลยไม่เห็นผลเท่าไรนั่นเอง แต่จะเห็นไปรูปเป็นสีเข้มบริเวณขอบบ้างเหมือนกัน ถ่ายรูปเยอะ แต่กว่าจะได้ถ่ายส่วนตัวของตัวเอง ก็แทบไม่มีเวลาเหมือนกัน ทั้งที่ให้นับก็ถ่ายเด็กๆไปเป็นร้อยๆรูปเหมือนกัน แต่นั่นกล้องพี่เค้า ส่วนกล้องตัวเองก็อาศัยเวลาตอนเช้าๆ หรือเกือบเย็นแว้บถ่ายบ้าง ก็ยังดีที่มีรูปติดกลับมาบ้าน
รู้สึกไปเองหรือเปล่าไม่รู้ว่า อารมณ์มันก็ต่างกับ digital ทั้งที่มันก็เป็นยอดหญ้าเหมือนกัน สงสัยว่าเป็นคุณค่าของการรอคอย ด้วยเหมือนกัน ไม่ใช่ถ่ายมาแล้วเห็นปุ้ป แต่ชอบสีนะ สีมันสวยดี
ม้วนแรก Kodak2 professional 200 หมดอายุ 1 เดือน
หมายเหตุ ม้วนนี้ เปิดโดนแสงแบบเต็มๆตอนหมุนกรอฟิล์ม ด้วยความที่นึกว่า น่าจะหมดแล้ว เปิดมา โดนแสงเต็มๆ ผลคือ ไม่เสียเท่าที่คิดไว้
รูปที่เอามายังไม่ผ่าน Photoshop ใดๆ ทั้งสิ้นจ้า ถ่ายมายังไงก็ออกมาอย่างนั้น มีแต่ crop ที่เสียๆด้านข้างออก ได้ถ่ายฟิล์มแล้วชื่นใจจริงๆแบบแปลกๆ เพราะครั้งสุดท้ายที่ถ่ายฟิล์ม ก็คือ ปี 1 คิดแล้วทำไมมันนานขนาดนั้นนะ
หลายคนอาจแปลกใจว่าทำไมรูปมันมีแต่ยอดไม้ ยอดหญ้า ก็นั่นแหละที่ชอบ 555 มาดูกันเลย (มีแต่ต้นไม้ไม่รู้จะเบื่อกันป่าวน้า)
ช่วงแรก ถ่ายที่ผาแต้ม เปิดซิงด้วยรูปคนถ่าย 55 รูปนี้เป็นรูปเราเองให้เพื่อนถ่ายให้ (แต่งตัวชิวได้อีก) วันนั้นเป็นวันแรก ก็ต้องขึ้นไปบนผาแต้มเลย พร้อมกับอึ้งกับกล้องที่ต้องใช้ถ่าย (ที่ห้อยคออยู่หนะ) รูปนี้ให้เพื่อนถ่ายให้
ชอบรูปนี้ เพราะว่า รู้สึกว่าตัวเองก็มือไว (ฮา) เพราะไม่ต้องอาศัยความเร็วชัตเตอร์(speedshutter) อาศัยความเร็วมือกดเนี่ยแหละ ไม่ภาพเพื่อนลอยตัวอย่างที่เห็น (เพื่อนทำหน้าที่ถ่ายวิดีโอ มือยังถือกล้องอยู่เลย 55)S
ผลคือ อาจอ่อนไปเลยไม่เห็นผลเท่าไรนั่นเอง แต่จะเห็นไปรูปเป็นสีเข้มบริเวณขอบบ้างเหมือนกัน ถ่ายรูปเยอะ แต่กว่าจะได้ถ่ายส่วนตัวของตัวเอง ก็แทบไม่มีเวลาเหมือนกัน ทั้งที่ให้นับก็ถ่ายเด็กๆไปเป็นร้อยๆรูปเหมือนกัน แต่นั่นกล้องพี่เค้า ส่วนกล้องตัวเองก็อาศัยเวลาตอนเช้าๆ หรือเกือบเย็นแว้บถ่ายบ้าง ก็ยังดีที่มีรูปติดกลับมาบ้าน
รู้สึกไปเองหรือเปล่าไม่รู้ว่า อารมณ์มันก็ต่างกับ digital ทั้งที่มันก็เป็นยอดหญ้าเหมือนกัน สงสัยว่าเป็นคุณค่าของการรอคอย ด้วยเหมือนกัน ไม่ใช่ถ่ายมาแล้วเห็นปุ้ป แต่ชอบสีนะ สีมันสวยดี
ม้วนแรก Kodak2 professional 200 หมดอายุ 1 เดือน
หมายเหตุ ม้วนนี้ เปิดโดนแสงแบบเต็มๆตอนหมุนกรอฟิล์ม ด้วยความที่นึกว่า น่าจะหมดแล้ว เปิดมา โดนแสงเต็มๆ ผลคือ ไม่เสียเท่าที่คิดไว้
รูปที่เอามายังไม่ผ่าน Photoshop ใดๆ ทั้งสิ้นจ้า ถ่ายมายังไงก็ออกมาอย่างนั้น มีแต่ crop ที่เสียๆด้านข้างออก ได้ถ่ายฟิล์มแล้วชื่นใจจริงๆแบบแปลกๆ เพราะครั้งสุดท้ายที่ถ่ายฟิล์ม ก็คือ ปี 1 คิดแล้วทำไมมันนานขนาดนั้นนะ
หลายคนอาจแปลกใจว่าทำไมรูปมันมีแต่ยอดไม้ ยอดหญ้า ก็นั่นแหละที่ชอบ 555 มาดูกันเลย (มีแต่ต้นไม้ไม่รู้จะเบื่อกันป่าวน้า)
ช่วงแรก ถ่ายที่ผาแต้ม เปิดซิงด้วยรูปคนถ่าย 55 รูปนี้เป็นรูปเราเองให้เพื่อนถ่ายให้ (แต่งตัวชิวได้อีก) วันนั้นเป็นวันแรก ก็ต้องขึ้นไปบนผาแต้มเลย พร้อมกับอึ้งกับกล้องที่ต้องใช้ถ่าย (ที่ห้อยคออยู่หนะ) รูปนี้ให้เพื่อนถ่ายให้
ฟ้าสีฟ้าจัดมากมาย
ภาพนี้ไม่รู้แสงตอนเปิดฝาฟิลม์หรือว่า แสงอาทิตย์กันแน่
ต่อไปที่ไหนน้า
ย้ายไปบ้าน Homestay ที่หมู่บ้านผ้าไหมแพรวา จังหวัดกาฬสินธุ์
ตอนเช้าเดินไปวัดแถวๆนั้น นี่เป็นทางเข้าวัด เห็นรูปนี้แล้วนึกถึงเรื่อง Happy Birthday เลย
มุมใกล้เคียงกัน
ภาพนี้แจ่มๆ ชอบเงามากเลยนะ
รูปนี้ก็ชอบตรงที่มีสายไฟพาดๆ
น้องๆที่มาด้วยกันเดินไปไกลแล้ว ฉันยังยืนถ่ายรูปยอดไม้อยู่เลย
จบแล้ว
สวยบ้างไม่สวยบ้าง แต่รวมๆแล้ว คนถ่ายอย่างเราก็ดีใจเลยหล่ะชอบๆ
ตอนนี้มีข่าวดีอย่างหนึ่ง คือ ในที่สุดเพื่อนได้นำกล้องฟิล์ม manual มาให้ซะที
เห็นทีต่อไปบล็อกนี้คงจะมีรูปมาฝากอีกเป็นแน่ แต่คงต้องรอให้มือหายเจ็บก่อน เพราะว่า
ยังเจ็บๆมือขวาอยู่เลย สงสัยถ่ายเด็กๆมากไปหล่ะมั้ง
ว่าแต่ ยังมีอีกม้วนหนึ่ง อย่าลืมมาดูนะ
