แม้ว่าช่วงนี้จะเหนื่อยหน่าย เล็กน้อย กับการหางาน

แต่ว่า ที่เหนื่อยกว่านั้น คือการไม่ได้มีเวลา ได้ดูหนังเลย

อาจจะเป็นเพราะหนังเรื่องที่ยังไม่ได้ดู มันไม่เข้ากับอารมณ์

เอ้ะ มันเป็นอย่างไรหนอ

ภาพยนตร์นับว่า เป็นสื่ออย่างหนึ่ง เทียบเท่ากับดนตรี ที่มีคนรักมากอย่างหนึ่งของโลก
มีประวัติศาสตร์มานาน นับตั้งแต่พี่น้อง Lumiere เอากล้องไปถ่ายหนังเรื่องแรก ที่เป็นแค่คนงานเดินออกจากโรงงาน

ใครๆ ก็รักการดูหนัง

โอ้ะ ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น

ฉันรักหนัง แต่ไม่ชอบการทำหนัง

มันเหมือนกับว่า การที่เรารู้อะไรมากเท่าไร เรายิ่งเห็นความยากลำบาก

ยิ่งคิดกับมันมากขึ้นเท่านั้น คิดมากเกินไป บางทีก็ไม่สุข

คนเราควรเสพ ภาพยนตร์ เพื่อความบันเทิงเท่านั้นหรือไม่

บางที เราไม่ชอบหนังเรื่องนั้นเรื่องนี้ เพราะอะไร

มองมันมากไป คิดมันมากไป

สุดท้ายแล้ว ก็คงเป็นแค่อารมณ์ส่วนตัวจริงๆ

บันเทิงใจ จริงๆ

-

ฉันมีความเชื่ออย่างหนึ่งว่า ถ้าคนเรารักการดูหนังแล้ว

ไม่ว่าหนังอย่างไร ก็ต้องดูได้

จะเป็น หนัง Hollywood Bollywood หนังคัลต์เลือดสาด หนังรัก หนังโป้

หนัง เกรดบี (บีกลางๆ อย่าล่างเกิ้น) หนังอาร์ต
หนังสัตว์ประหลาด หนังดูไม่รู้เรื่อง  หนังบ้า หนังบอไรวะเนื่ยะ

บางทีมันไม่จำเป็นเลย ที่ต้องนั่งเสาะแสวงหาหนังดีๆ หนังเริ่ดๆ
หนังอาร์ต ยิ่งคนไม่รู้จักยิ่งดี

แอ็บดูมันเข้าไป อาจจะดูมีภูมิ

มันมีคนสองพวก คนที่อยากดูจริงๆ กับคนที่แอ็บรักหนัง

จำพวกแรก ฉันก็รวมอยู่ด้วยในบางที การที่ดูหนังแปลกๆ ความจริงแล้วเป็นการเปิดโลกทรรศน์ ให้กว้างขึ้น

แต่สำหรับฉัน ก็ไม่เห็นต้องดูหนังต่างชาติเหล่านั้น แล้วกระเดียด กระแดะ ว่าดูหนัง Hollywood ไม่ได้
หนังแหวะๆ รับไม่ได้ แบบคนแอ็บอินดี้ รักหนัง ต้องดูแต่หนังหว่อง (ไม่เกี่ยวกันคนรักหว่องจริงๆนะ)

ให้หนังดูหนัง อาร์ต ทั้งชาติ ทำได้ไหมหล่ะ คุณแอ็บอินดี้ รักหนัง

ถ้าจัดหนังของ Ingmar Bergman นั่งดูไปทั้งอาทิตย์ คุณจะชอบ หรือจะเบื่อ

การดูหนังเป็นความชอบส่วนบุคคล แล้วคุณหล่ะชอบมันจริงๆหรือเปล่า

มอง มัน ให้ กว้าง เข้า ไว้

รัก มัน ให้ กว้าง เข้า ไว้