*

โรคขี้เกียจ

เป็นโรคร้ายแรงที่น่ากลัวมาก

มันมักมาหาท่านได้ทุกเมื่อเชื่อยาม

*

แน่นอนตอนนี้เรายังไม่สามารถค้นพบวิธีรักษาได้

มันอาจทำให้ชีวิตฉิบหาย

ในขณะเดียวกันอาจทำให้นึกอะไรได้หลายสิ่ง

*

ตามที่เขาว่ากันว่า ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา

ไอโรคขี้เกียจเนี่ยแหละ มันจะเป็นตัวขับดันหนึ่ง

ให้เราได้หลั่งน้ำตาเร็วขึ้น

ซึ่งก็จะทำให้คิดได้หลังจากนั้น

*

นอกจากนี้ มันยังเป็นโรคที่ประหลาดเหลือล้ำ

ที่ผู้คนที่เป็นโรคนี้นั้น หาได้ใส่ใจในการรักษามันไม่

กลับปล่อยให้เป็นเรื้อรังอยู่อย่างนั้น

นานวันเข้า ก็อย่างที่เค้าเรียกกัน

ทำให้เกิดดินพอกหางหมู หางหมา ก็ว่าไป

*

แต่แม้จะรักษาหายแล้ว มันก็มิได้หายขาด

กลับมาเป็นๆหาย อยู่อย่างนั้น

นานๆทีก็อาจจะเป็น ดั่งโรคหวัด นั้นแล

*

อนึ่งโรคขี้เกียจนี้ ได้แตกแขนงสาขาของโรค

เกิดเป็นโรคที่คล้ายคลึงกันจะว่าไปดั่งลูกหลานของโรคนี้

.

ชาวเราวัยสมัยใหม่ เค้าเรียกขานกันเก๋ไก๋ว่า

.

.

โรค ชิว

.

โรคนี้แพร่กระจายไปยังหมู่มวลชาวมหาวิทยาลัยทุกหัวระแหง

ส่งผลให้การงานล่าช้า

ไม่เป็นอันทำอันใด

ผู้ที่เป็นโรคนี้นั้น วันหนึ่งๆมักนั่งจับเจ่าไม่เป็นสาระ

ปล่อยการงานให้ว่างเว้น

ใกล้ถึงวันเส้นตายสุดท้ายค่อยทำ

*

ผลข้างเคียงของโรคชิวนี้ ก็มีมากหรือน้อย

ก็แล้วแต่ละคนจะเป็นกัน

.

อนึ่ง แม้ว่าโรคนี้จะมีภัยร้ายน่ากลัวมากมาย

แต่โรคชิวก็มีผลดีต่อชีวิตชาวเราเช่นกัน

เพราะมันทำให้ได้พัก คิด

ใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อนมิตรสหาย ถกกันเรื่องต่างๆนานา

.

แต่ทั้งนี้ต้องรักษาให้ทันการณ์

มิฉะนั้น ก็ต้องหลั่งน้ำตา เฉกเช่นโรคขี้เกียจเช่นเดียวกันนั้นแล

.

.

สำหรับผู้เขียน ก็เป็นทั้ง 2 โรค นี้ นั้นแล

การงานเยอะแยะมากมายท่วมหัวแทบตาย มิอยากทำ