*จากนี้มันคือกลอนเปล่าที่เขียนไปเรื่อยๆ นึกถึงเรืองที่เพื่อนเคยประสบ คำเลยรุนแรงไปหน่อย

คน

ชีวิตไหลไปแสนเชื่องช้า
ยังคงดำเนินต่อไป
ความเหนื่อยหน่าย
ชิวิตช่างช้า
ผู้คนไหลไปตามความดำเนินไป
ถ้าหากฉันมีแรงทำสักสิ่ง
หากฉันทำได้

ฉันเองก็แค่มนุษย์ผู้โง่งม
คิดฝันมากมาย
เอื้อมไม่ถึง
แค่คิดแค่ฝัน
อุดมคติ ความฝัน
อยากจะไป

ผู้คนต่างคิดตัวเองดีเด่น
เพียงไหน
แก่นลึกคืออะไร
เราทุกคนต่างมาจากที่เดียวกัน
เกิดแบ่งเป็นชนชั้น
จากสิ่งใด

เหล่าคนที่มองคนอื่นด้อยค่า
หยามเหยียดด้วยหางตา
มึงแน่มาจากแห่งใด
ทรัพย์สินหลากหลายได้เป็นมี
แค่นี้ตัดสินคนตรงไหน

ทำประหนึ่งมึงสง่า เป็นเทวดา
กูอยากจะรู้นักว่า
ปัญญามึงมีมั้ย

ทำเหยียด เหยียด
เพียงแค่ไม่ชอบหน้า
สันดาน
มึงดีตายห่า
เจริญมั้ย

ตัดสินคนตรงไหน

ภายนอกมองไป
เห็นสิ่งใด
.....เนื้อใน ใจกาย
มึง..สวยงาม
ทราม...ข้างใน

ผู้คน
อำนาจ
.....เงิน
ชักจูง
มนุษย์โง่ โง่ พากินเดินตามไป
ไปทางเดียวกัน

ทุกคนอยากได้อยากมี
บูชาทุนนิยม
ส่วนหนึ่งเสื่อมโทรม
ส่วนหนึ่งเจริญงาม

ความไม่เท่าเทียมทางสังคม
ไม่มีวันพ้นไป
ทุกคนตามหา วิ่งไปสู่สิ่งใด

สุดท้าย คือ ความ มืด ดำ