ฝ น (และทางเลือก)

ปล. อันนี้ก็เป็นภาคต่อจาก ท้ อ ง ฟ้ า หล่ะ มึนๆหน่อยแต่ตั้งใจเขียนจริงๆ

* ถ้าหากว่า ในวันหนึ่ง ฟ้าหม่นมีเมฆมาก คลับคล้ายคลับคลา

เหมือนว่าฝนกำลังจะตก

ผู้คนมองต่างดูท้องฟ้า

มีคนหนึ่งพูดด้วยความร้อนใจ

ฝนจะตกแล้ว ฉันไม่อยากเปียกนะ

ส่วนอีกคนหนึ่ง ยิ้มแล้วพูดเบาๆว่า

ฝนตกก็ดีนะสิ ถึงเราจะเปียก

แต่สุดท้ายแล้ว ก็จะได้เห็นรุ้งกินน้ำนะ

เราคงไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงฝนที่จะตกลงมา เพราะถึงยังไงแล้ว

ฝนก็ยังคงตกอยู่ดี

ไม่ว่าเราจะหนีไปที่อื่น

เมฆฝนคงจะตามเราไป

เ พ ร า ะ ฝ น อ า จ เ ห มื อ น ค ว า ม ทุ ก ข์ ท น

ที่เกิดขึ้นเป็นวังวน

เพราะเราทุกคน แค่มนุษย์สามัญชน

ความทุกข์เป็นธรรมชาติที่เราไม่อาจหนีพ้น

ฉันอยากรู้เหลือเกิน ว่า เธอ

ทำอย่างไรเมื่อฝนตก

เธอจะ

ตากฝน

หลบฝน

เปียกฝน

หรือ ร้องไห้ กับสายฝน

ตา ก ฝ น*

คือ การเผชิญกับความทุกข์ทน แง่หนึ่ง ฉันคิดว่ามันคงดี

กับการไม่วิ่งหนีมัน ยอมทนเปียกฝน ความหนาวเหน็บของสายฝน

เกาะกินเข้าไปในใจ

แต่อย่างที่ฉันและเธอรู้ดี

ไม่ว่าเราจะเปียกฝนแค่ไหน

ผ่านไปไม่เท่าไร

มันก็แห้ง

ฝนไม่ตกตลอดไป ตัวเราไม่ได้เปียกตลอดไป

นอกเสียจากว่า เราอยากจะเปียกอยู่อย่างนั้น

จะเปียกอยู่อย่างนั้นจนไม่สบาย

หรือจะลุกมากินยา ทำตัวให้สดชื่น

เช็ดหัวให้แห้ง

อยู่ที่ตัวเธอเอง เพราะมันก็แค่ฝน จะเศร้าสักแค่ไหนกัน

ห ล บ ฝ น *

ฝนที่ตกไม่หนัก เราอาจเลือกที่จะหลบมัน

เหมือนกับคนหนีความจริง

ถ้าฝนตกไม่หนักจริงหนะนะ ทำไมไม่วิ่งฝ่ามันไปหล่ะ

ไปยังจุดหมาย ลุยย้ำน้ำไป

เปียกนิดๆ แต่ก็ถึงที่หมาย

เพื่อที่เธอจะได้เรียนรู้ในวันข้างหน้า

ที่จะไม่กลัวฝนอีกต่อไป

หรือว่าจะรอให้ฝนมันตกหนัก

แล้วมันก็สาดมา

แล้วเธอก็เปียกอยู่ดีนั่นแหละ

อาจจะเปียกมากกว่าเดิม

ใครจะรู้

ฉันก็รู้นะ ว่าทุกอย่างที่เราพบเรารู้สึก

มันขึ้นอยู่กับตัวเราเอง

ฉันแสนทุกข์ทน ที่เธอต้องแบกความทุกข์

ถ้าหากว่าวางมันลง

เหมือนฉัน

เธออาจจะสบายขึ้นก็ได้นะ

ปล. ฝนอาจมีตอนต่อไป