เป็นความรู้สึกประหลาดดีแท้ที่หลังจากฉันได้อ่านหนังสือจบในขณะที่นั่งบนรถเมล์

แทบอยากจะกลับบ้านแล้วเขียน blog ถึงเรื่องนี้ ถึงแม้ฉันจะไม่ค่อยมีอ่ะไรจะพูดก็เถอะ

บรรยายไม่ถูก หลังจากที่ได้อ่าน

แต่ลึกๆแล้วเข้าใจ บ้างไม่เข้าใจบ้าง

แต่ก็ต้องซ้ำอีกรอบเพื่อความเข้าใจมากขึ้นอีก

(ก็หน้าแรกเล่นบอกว่าเพื่ออรรถรสควรอ่านมากกว่า 3 ครั้ง)

ไม่รู้จะบอกว่าไง แต่ส่วนตัวแล้วชอบอ่านหนังสือของคุณปราบดา หยุ่น

แม้ว่าจะรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แล้วคิดในใจ โอ้ย คิดได้งายยเนี่ย

เรื่องที่อ่านก็อ่านไปแค่ 3 เล่ม คือ

ความน่าจะเป็น ชิทแตก ความน่าจะเป็นบนเส้นขนาน 1 (เขียนร่วมกับคุณวินทร์ เลียววาริณ)

ชอบ แม้จะมึนๆ โดยเฉพาะชิทแตก (มันชิทแตกจริงๆ)

ส่วนแพนด้า ต้องไปหามาอ่านเร็วๆนี้

ส่วนเรื่อง ฝนตกตลอดเวลา

โอ้ย ชอบจริงๆ

(นี่แหละที่จะบอก)

คนเรามีเหตุผลของตัวเอง ไม่เชื่อลองอ่านสิ

สำหรับเราสัมผัสได้ถึงความเหงาและความรักหนะ

บอกไม่ถูก

(ขอโทษนะไม่มีสาระอะไรอีกแล้ว)

เผื่อว่าใครสนใจ ลองอ่านเรื่องย่อดู

แต่จะบอกว่า ตอนเราอ่านหนะ ไม่ค่อยได้อ่านเรื่องย่อหรอก อาจจะทำให้งงซะเปล่าๆ

ค่อยๆให้เรื่องมันเผยไปดีก่า

อ้างอิงจาก

* พูดถึงคุณปราบดา ก็นึกขึ้นมาได้ว่า แหมไอเราก็เคยเจอคนดังกะเค้าเหมือนกันแฮะ แบบใกล้ชิด

อ่า เล่าๆ จำได้ว่าตอนนั้น ชมรมหนึ่งใน ร ร เชิญ ปราบดา มาบรรยายเกี่ยวกับหนังสั้น

ไอเราก็ โหยอยากจะเจอ ก็ไป ปรากฎว่า พวกเด็ก stuff ชมรมนั้นบอกว่าไม่ให้คนนอกเข้าฟัง

ตอนนั้นในใจก็คิด แม ง่ แล้วจะเชิญมาทำแป๊ะ อาไร คนอื่นเค้าก็อยากฟังเหมือนกันนะ

เลยต้องรอจนเค้าบรรยายเสร็จ แล้วก็เข้าไป พูดไรกับเค้าไม่รุ้จำไม่ได้แระ แต่ขอลายเซ็นแน่นอน

ใส่กระดาษอื่น 555+

แล้วก็ได้ถ่ายรูปด้วย เย้ๆ ยืนแนบชิด ติดแขน(เสื้อ) ซึ่งปัจจุบันก็ยังไม่ได้รูปนั้น เพราะตามหาน้องคนถ่ายไม่ได้เจอ เอิ้กๆ

อ๋อ จะบอกว่าไง ปราบดา ตัวจริงดู *กรุ่มกริ่ม* อืม นี่ แหละ คำนี้แหละ กรุ่มกริ่ม

แต่ก็ดูสบายๆ

แต่ว่า ที่เล่ามานี้ไม่เกี่ยวกับที่เราชอบหนังสือของเค้านะจ้ะ บ่เกี่ยวกัน

หนังสือก็ส่วนหนังสือ คนก็ส่วนคน

ส่งเสริมการอ่านหนังสือกันน้ะจ้ะ